กรุงเทพ...ป่าคอนกรีต

posted on 05 Dec 2009 18:44 by pardai

กรุงเทพเลือกได้

                 กรุงเทพ...สถานที่ที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่อง บ้างสูงตระหง่านระฟ้าดูโอ่อ่าสง่างาม บ้างสร้างจากวัสดุที่เรียบง่ายพร้อมที่จะถูกรื้อถอนเพื่อย้ายที่อยู่ไปตามการทำงาน ชีวิตประจำวันของผู้คนเริ่มต้นแต่รุ่งเช้าเพื่อหนีการจราจรที่คับคั่งในช่วงสายของวัน ประมาณ๗นาฬิการ้านรวงตามริมฝั่งถนนก็เริ่มทยอยกันเปิดร้าน ตลาดสดก็เริ่มแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อข้าวของ เมื่อผ่านไปราวชั่วโมงตลาดก็วายเหลือทิ้งไว้เพียงเศษขยะเกลื่อนกลาดตามริมฝั่งฟุตบาต ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในช่วงกลางวัน รถติดไฟแดงยาวเป็นทิวแถวจนนับไม่หวั่นไม่ไหว ข้าพเจ้าซึ่งนั่งอยู่ในรถคันหนึ่งในรถนับร้อยคันนี้ได้เปิดวิทยุฟังข่าวสารประจำวัน ตั่งแต่ข่าวการเมือง เศรษฐกิจ ไปจนถึงข่าวทั่วไป ในทุกครั้งที่ข้าพเจ้าได้รับฟังข่าวสารดังกล่าวก็มักนึกไปถึงคำถามที่คั่งค้างในใจ ซึ่งข้าพเจ้าไม่สามารถจะตอบคำถามเหล่านั้นได้


                ข้าพเจ้าไม่สามารถตอบได้ว่าทำไมบ้านเมืองจึงไม่สงบสุขเช่นนี้ ทั้งๆที่ได้ชื่อว่าเป็นคนไทยเหมือนกัน


                ข้าพเจ้าไม่สามารถตอบได้ว่าทำไมจิตใจของคนที่อยู่ในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพจึงมีระดับจิตใจที่ตกต่ำต่างกับความเจริญก้าวหน้าของบ้านเมืองและเทคโนโลยีในยุคนี้ ดูได้จากข่าวการฆาตกรรม,ทำร้ายร่างกายผู้อื่นหรือแม้แต่คนในครอบครัว


                ข้าพเจ้าได้แต่ถอนหายใจยามนึกถึงคำตอบของคำถามทั้งหลายที่ข้าพเจ้าไม่สามารถตอบได้ เครื่องปรับอากาศในรถยนต์ทำให้ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำ ข้าพเจ้าเลิกสนใจที่จะตอบคำถามเหล่านั้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถ พลันสายตาก็ไปสะดุดกับร่างเล็กๆของเด็กอายุ๕-๖ขวบ มือทั้งสองข้างของเด็กน้อยเต็มไปด้วยถุงใส่ถั่วต้ม เขาเดินลัดเลาะไปมาระหว่างรถคันหนึ่งไปยังรถอีกคันหนึ่งกลางแดดจ้าเพื่อขายสิ่งที่อยู่ในมือให้หมด ข้าพเจ้ารู้สึกเวทนา ในเมืองหลวงเช่นกรุงเทพนี้กลับมีความต่างระดับของประชาชนอยู่มาก ประชาชนควรได้รับการศึกษาอย่างทัดเทียม แต่เด็กๆที่เป็นขอทานตามสะพานลอยหรือเด็กที่ถือของขายไปตามถนนเหล่านี้กลับไม่มีโอกาสได้ศึกษาเล่าเรียนเช่นคนอื่นเขา ในมุมมองของข้าพเจ้านั้นคิดว่าสิ่งแรกที่ควรนำไปทำเป็นนโยบายก็น่าจะเป็นนโยบายที่สามารถยกระดับจิตใจของประชาชนได้ ไม่ว่าจะเป็นการปลูกฝังจิตสำนึกอันดีในเด็กรุ่นใหม่ หรือแม้แต่การกุศลก็พอที่จะช่วยได้บ้าง รองลงมาก็คงเป็นเรื่องของความเท่าเทียมกันในสังคม ซึ่งข้าพเจ้าเองก็ทราบว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะแก้ไขเรื่องดังกล่าวได้ แต่หากเราค่อยๆแก้ไขในจุดเล็กๆ นับวันปัญหาก็จะลดลงถึงจะทีละน้อยละนิด แต่ก็คุ้มค่ากว่าการไม่ทำสิ่งใดเลยเพียงเพราะคำว่ายาก และหากสามารถทำได้...ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็คงมีความเท่าเทียมกันเพิ่มมากขึ้น อีกทั้งข่าวการฆาตกรรม,ทำร้ายร่างกายก็คงลดน้อยลงด้วยเช่นกัน...

 

 


Comment

Comment:

Tweet

ผมก็คิดว่า
ถึงเราจะเย็นแต่คนภายนอกกลับยิ่งร้อนเนื่องจากการทำความเย็นของเรา angry smile
ผมจึงเลี่ยงการเปิดแอร์ ทุกครั้งที่ไม่จำเป็น

#4 By Champ* on 2009-12-07 23:31

สุดยอด!!! open-mounthed smile

#3 By l3lackmist on 2009-12-07 19:55

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ^^

#2 By Dai+ on 2009-12-05 21:16

ถ้าทุกคนคิดได้ และช่วยแก้ปัญหา

อย่างที่คุณกำลังคิด

ก็คงจะดีไม่น้อยเลยครับ ,,

^^

#1 By TANIZE on 2009-12-05 18:56

Categories