ตอนที่๓ เจ้าหญิงแห่งพีคีรอส
เกวียนเทียมด้วยอาชาสีขาวสะอาดสองตัวยังคงแล่นไปตามทางซึ่งปกคลุมด้วยหิมะที่ดูสะอาดตา แต่ถึงแม้ว่าจะมีหิมะปกคลุมจนขาวโพลน แทนที่จะมีสายลมหนาวมาพร้อมกับหิมะแต่กลับมีสายลมที่อบอุ่นโอบล้อมกายแทน
เมืองอัลลิดาลแห่งเวลู เป็นเมืองที่มีพรายอาศัยอยู่เยอะที่สุดในดินแดนเวลู เพราะหากเป็นเมืองอื่นในประเทศนี้ จะมีมนุษย์อาศัยอยู่ปะปนกับพรายด้วยแต่ดินแดนอัลลิดาลนี้ ขึ้นชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งพราย ซึ่งพรายมี 5 ประเภท คือ
พรายน้ำมักจะมีผมสีฟ้าเข้มจนไปถึงฟ้าอ่อนนัยน์ตาสีเงิน ส่วนมากพรายน้ำมักจะเป็นผู้หญิง ว่ากันว่าน้ำตาของพรายน้ำสามารถทำให้น้ำที่สกปรกกลับมาอุดมสมบูรณ์เช่นเดิมได้ แต่พรายน้ำปัจจุบันสายเลือดไม่เข้มข้นนักจึงทำให้ไม่สามารถใช้ความสามารถนั้นได้อีก
พรายไม้มีผมสีน้ำตาลไปจนถึงเกือบดำแต่ส่วนมากจะเป็นสีน้ำตาลไม้ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายว่ากันว่าเมื่อใดที่เลือดของพรายไม้ที่เข้มข้นหยดลงบนผืนแผ่นดินจะสามารถทำให้แผ่นดินกลับมาอุดมสมบูรณ์ แต่ปัจจุบันก็หาได้ยากมากแต่ก็ยังพอมีหลงเหลืออยู่
พรายลมส่วนใหญ่มีผมสีเขียวอ่อนและนัยน์ตาสีเขียวเข้ม ส่วนเพศชายหรือหญิงก็มีประมาณพอๆกันพรายลมมักจะเป็นคนอารมณ์ดีทำให้เกิดสายลมอบอุ่นติดตามตัวแต่ถ้าหากกรุ่นโกรธใครแล้ว จะเกิดลมหนาวยะเยือกจนทำให้คนตายได้ จึงไม่ควรลองดีกับพรายลม และมีข่าวว่าคนที่เคยลองดีกับพรายลมตายเป็นศพราวสิบคนแล้วว่ากันว่าเมื่อพวกเขาไปที่ใดจะมีสายลมตามไปด้วยและจะอบอุ่นหรือหนาวเหน็บก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเจ้าตัว
พรายหิมะมีนัยน์ตาสีน้ำเงินและผมสีเงินไปจนถึงขาวหรือเทาส่วนเพศนั้นก็มีประมาณพอๆกันว่ากันว่า เมื่อพรายหิมะไปที่ใดจะมีหิมะขาวสะอาดตกโปรยปรายไปด้วยทุกที่จึงทำให้ดินแดนเวลูเป็นเมืองหนาวทั้งๆที่มีสายลมอบอุ่น
และเห็นว่ากษัตริย์ของที่นี่มีเชื้อสายของพรายเทพพรายเทพมักจะมีผมสีทองและนัยน์ตาสีทอง นั่นคือสิ่งที่อาร่ารับรู้ได้จากการอ่านหนังสือ เธอเฉนัยน์ตาจากที่มองออกไปนอกหน้าต่างกลับมามองคนตรงหน้าเธอทำหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่คนตรงหน้าจะหันกลับมาแล้วถาม
“อาร่า เธอมองฉันทำไม มีอะไรรึเปล่า” เจ้าชายแห่งเวลูกล่าว หลังจากที่เขามองหญิงสาวตรงหน้าจ้องเขามานานพอควร
“หืม ก็แค่สงสัย ว่าทำไมนายถึงไม่มีตาสีทองล่ะเวรอส”ตอนนี้เอวาร่ากับเวรอสสนิทกันมากพอจะใช้คำว่า ‘นาย’กับ‘เธอ’ได้แล้ว
“ฉันเป็นลูกครึ่ง แม่เป็นพรายน้ำน่ะ”
“อ้อ อืม” หลังจากที่อาร่าได้คำตอบของคำถามที่เธอสงสัย เธอก็หันกลับไปมองคนข้างตัวก่อนจะพูดทำลายบรรยากาศอึมครึมตรงหน้า
“พี่ เดี๋ยวนิราทะลุหมดหรอก” อาร่ากล่าวหลังจากที่พูดกับเวรอสจบ เธอก็จ้องพี่ชายของเธอมานานแล้วแทนที่จะได้รับคำตอบ แต่สิ่งที่ได้กลับมาจากเอเรนเป็นเพียงสายตาปรามๆเท่านั้น
“เจ้าหญิง...” นิราพึมพำเสียงแผ่วอย่างที่เธอคิดว่าใครก็ไม่ได้ยิน แต่...
“อะไรนิรา เธอเรียกฉันทำไม” อาร่ากล่าวอย่างสนุกสนาน เพราะรู้สึกว่าได้แกล้งคน
“ปะ เปล่าเพคะ” นิราตอบเสียงตะกุกตะกัก ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าหญิงนี่จะหูดีเสียยิ่งกว่าหมา
อาร่าไม่กล่าวอะไรอีก แล้วหันกลับไปมองนอกหน้าต่างตามเดิมก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่มีสีเงินเรืองรอง จนทำให้เธอต้องสั่งให้หยุดเกวียนก่อนจะลงจากเกวียนไปดูสิ่งนั้น
สิ่งที่อาร่าเห็นทำเอาเธอตะลึงไปชั่วครู่ คนตรงหน้าเธอยังคงสลบไสลไม่ได้สติ ผู้หญิงผมสีเงินเรืองรองแซมเทานิดๆ นัยน์ตาสีดำถูกปกปิดด้วยเปลือกตาบาง นวลแก้มอมชมพู ผิวขาวจัดราวกับเป็นพรายหิมะ
“เธอๆ เป็นอะไรรึเปล่า เธอ” เมื่ออาร่าเห็นหญิงสาวตรงหน้ายังคงไม่ได้สติจึงตะโกนเรียกเอเรน
“พี่คะ พี่ มานี่หน่อย” เสียงเธอดังก้องและสะท้อนกลับมาสองถึงสามครั้งทำให้เวรอสและเอเรนที่อยู่บนเกวียนกระโดนลงมาจากเกวียนอย่างตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งตรงมายังเธอ
“อาร่า น้องจะตะโกนทำไม พี่นึกว่าเป็นอะไรไปซะอีก” เมื่อเอเรนวิ่งมาถึงพร้อมกับหอบน้อยๆก็ว่าอาร่าเสียยกใหญ่
“พี่คะ ดูผู้หญิงคนนี้สิ เธอเป็นอะไรไม่รู้ ฉันว่าน่าจะสลบล่ะมั้งพี่” อาร่าพูดจบนัยน์ตาของเอเรนก็เปลี่ยนไปเมื่อมองหญิงสาวตรงหน้า คล้ายพรายหิมะ แต่ไม่ใช่ นั่นเป็นเสียงร้องในใจของเอเรน ก่อนที่เอเรนจะเบือนหน้าไปมองเวรอสซึ่งทำหน้าตกใจเล็กๆ แต่บนใบหน้ากลับระบายด้วยรอยยิ้มหยัน
“พาเธอไปบนเกวียนก่อน” หลังจากเอเรนพูดจบก็กึ่งอุ้มกึ่งแบกหญิงสาวคนนั้นไปบนเกวียน
ร่างของหญิงสาวคนนั้นถูกวางลงบนที่นอนนุ่มของเอวาร่าอย่างเบามือ ก่อน อาร่า เอเรน และนิราจะมองผู้หญิงคนนี้อย่างแปลกๆ ยกเว้นแต่เวรอสที่ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหยันฉายชัด ก่อนเอเรนจะเป็นคนเริ่มเปิดประเด็น
“พี่ว่าให้เขานอนพักไปก่อนเถอะ” เอเรนออกความคิดเห็นอย่างที่อาร่ายังคงส่ายหน้าไปมา
“ให้ฉันรักษาเขาก่อนดีไหมพี่”
“อย่าอาร่า เราไม่รู้แน่ชัดว่าเขาเป็นอะไร ถ้าน้องรักษาผิดผลกระทบจะส่งกลับสู่ตัวน้องเอง”
“แต่ว่า…” อาร่ายังไม่ทันพูดจบเอเรนก็ขัดขึ้น
“ไม่มีแต่อาร่า” ดูใบหน้าของพี่ชายเธอจะเคร่งเครียดแปลกๆเธอจึงเลือกที่จะไม่เถียงอีกต่อไป
หลังจากจบเรื่องของผู้หญิงตรงหน้าแล้ว เอเรนก็เปิดประเด็นใหม่ทันที
“เจ้าชายเวรอส”
“กระหม่อม” เสียงเรียกนั้น ทำให้รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนใบหน้าของเวรอสยามที่มองผู้หญิงคนนั้นหายไปในพริบตา
“เราจะเข้าเฝ้าองค์ราชินีเซซินฟาร์ได้เร็วที่สุดวันไหน”
“กระหม่อมว่า เห็นจะเป็นวันพรุ่งนี้ช่วงบ่ายกระหม่อม” เวรอสพูดเสียงเรียบคำตอบที่ดูจะแสนธรรมดาแต่กลับทำให้นัยน์ตาของทุกคนในเกวียนเบิกโตขึ้นได้
“พรุ่งนี้...” เอเรนอาร่าและนิราน่าต่างพากันพูดอย่างเดียวกันหมด
“เร็วกว่านั้นไม่ได้รึ” เอเรนถามต่ออย่างอยากจะต่อรอง
“คงไม่ได้กระหม่อม เพราะพระองค์คงทรงทราบอยู่แล้วว่าองค์ราชินีเซซินฟาร์เป็นราชินีที่มีความซื่อสัตย์และเที่ยงธรรมมาก”
“ข้ารู้แต่ว่า... เราอาจจะมีเวลาคุยกับองค์ราชินีน้อยลง ธุระของเราไม่ใช่น้อยๆนะ”
“กระหม่อมทราบดี แต่ช่วงนี้เวลูมีงานเทศกาล องค์ราชินีเซซินฟาร์คงจะงานยุ่งเป็นพิเศษ”
“ถ้างั้นแล้วทางพีคีรอสจะส่งตัวแทนเป็นใครมา” อีกคำถามถูกส่งมาจากเอวาร่า
“ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงเธอไงล่ะ เจ้าหญิงของเมืองเขาน่ะ” เมื่อเวรอสตอบคำถามเสร็จสรรพก็ตามมาด้วยเสียงอุทานของเอเรนอาร่า และนิราน่า
“ไม่น่า...” อาร่าพึมพำเบาๆแต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้หรอกนะว่าคิงของพีคีรอสและเวลูไม่ค่อยจะถูกขี้หน้ากันเจอกันที่ไรเป็นได้มีเรื่อง ท่านพ่อมักจะเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังก่อนนอนตอนเด็กๆ เสียจนเธอชินชาที่จะได้ยินเรื่องนี้อีกเป็นรอบที่หนึ่งพัน นิทานที่แปลกประหลาดที่สุด เริ่มต้นด้วยท่านพ่อและคิงของทั้งสองเมืองรู้จักและเป็นเพื่อนรักกันมาโดยตลอด จนวันหนึ่งวันขึ้นครองราชย์ของคิงแห่งพีคีรอส สหายทั้งสองคือพ่อของเธอและคิงแห่งเวลูได้ไปที่งานด้วย เข้าไปในงานคิงแห่งพีคีรอสได้ฝากเข็มกลัดขององค์ราชินีไว้กับคิงแห่งเวลูโดยมีท่านพ่อเป็นพยานรู้เห็น หลังจากจบงานเลี้ยงคิงแห่งพีคีรอสก็กลับมาแต่ก็ไม่เจอเข็มกลัดแล้ว พระองค์จึงกล่าวหาว่าคิงแห่งเวลูเป็นคนขโมยไป ทำให้คิงเวลูและคิงแห่งพีคีรอสทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ใครจะรู้เล่าว่าวันนั้น ท่านพ่อแอบขโมยเข็มกลัดนั่น ตอนคิงแห่งเวลูเผลอแล้วก็แอบซ่อนไว้ ก่อนจะเอาไปวางไว้กลางงานเลี้ยงที่องค์ราชินีแห่งพีคีรอสก็อยู่ด้วย จึงทำให้เรื่องนั้นจบไปง่ายๆ มีเพียงคิงแห่งเวลูและพีคีรอสเท่านั้นที่ยังไม่หายสงสัยกันอีก มันเป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผลที่สุดเท่าที่อาร่าเคยได้ยินมา มันทำให้เธอขำได้ตลอดเวลา
สายตาทั้งสามคู่หันกลับไปมองอาร่าที่ขำอย่างเอาเป็นเอาตายอย่างแปลกใจระคนสงสัย
“ขำอะไรนักอาร่า” เอเรนกล่าว เมื่ออาร่าหันกลับไปมองหน้าเอเรนก็ขำอีก ก็พี่ชายของเธอไม่เคยฟังเรื่องเล่าของท่านพ่อไงล่ะ
“ขำนิทานก่อนนอนตอนเด็กๆ” อาร่าตอบสั้นๆแต่ได้ใจความ แต่คำตอบนั่นกลับทำให้คิ้วของเอเรนกลับมุ่ยเข้าไปอีก
“เล่ามาสิ ขำอะไรนัก”
“ก็แค่...ท่านพ่อมักจะเล่าเรื่องนี้ให้อาร่าฟังก่อนนอนตอนเด็กๆ นิทานที่แปลกประหลาดที่สุด เริ่มต้นด้วยท่านพ่อและคิงของทั้งสองเมืองรู้จักและเป็นเพื่อนรักกันมาโดยตลอด จนวันหนึ่งวันขึ้นครองราชย์ของคิงแห่งพีคีรอส สหายทั้งสองคือท่านพ่อและคิงแห่งเวลูได้ไปที่งานด้วย ก่อนเข้าไปในงานคิงแห่งพีคีรอสได้ฝากเข็มกลัดขององค์ราชินีไว้กับคิงแห่งเวลูโดยมีท่านพ่อเป็นพยานรู้เห็น หลังจากจบงานเลี้ยงคิงแห่งพีคีรอสก็กลับมาแต่ก็ไม่เจอเข็มกลัดแล้ว พระองค์จึงกล่าวหาว่าคิงแห่งเวลูเป็นคนขโมยไป ทำให้คิงเวลูและคิงแห่งพีคีรอสทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ใครจะรู้เล่าว่าวันนั้น ท่านพ่อแอบขโมยเข็มกลัดนั่น ตอนคิงแห่งเวลูเผลอแล้วก็แอบซ่อนไว้ ก่อนจะเอาไปวางไว้กลางงานเลี้ยงที่องค์ราชินีแห่งพีคีรอสก็อยู่ด้วย จึงทำให้เรื่องนั้นจบไปง่ายๆ มีเพียงคิงแห่งเวลูและพีคีรอสเท่านั้นที่ยังไม่หายสงสัยกันอีกพอเล่าถึงตรงนี้ท่านพ่อก็จะชอบแสดงท่าทีตามไปด้วยทำให้อาร่าขำน่ะค่ะพี่”
ทุกคนในเกวียนทำสีหน้าปลงตก แต่ดูเหมือนว่าเอเรนจะทำหน้าเหนื่อยใจสุดๆเพราะน้องสาวตัวดีของเขาได้เชื้อพ่อมาเต็มๆน่ะสิ
“นี่ก็เย็นมากแล้ว แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ” เอเรนตัดเรื่องน่าเหนื่อยใจนั่นออกจาสมองก่อนจะเดินไปยังเตียงของเขา
“ฝันดีน้องๆ” เอเรนพูดจบก็หลับไปเลยทำเอาอาร่าเบ้ปาก
“พี่ไม่คิดจะอาบน้ำหรอ” หลังอาร่าพูดจบเอเรนก็ลุกขึ้นมานั่งพลางมองน้องสาวก่อนจะพูดว่า
“เออ ลืม” ‘นั่นคือคิงแห่งเซฮิฟุหรือ ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีเถอะ’ พอคิดได้เช่นนั้นก็หน้ามุ่ยและเดินเข้าห้องน้ำตัดหน้าพี่ชายไป ทำเอาเอเรนยืนค้างอยู่หน้าประตู
